Opnieuw Ja zeggen tegen elkaar

.

Renewal of the vows, het hernieuwen van de trouwbeloften, herbevestiging… eigenlijk is er geen mooi romantisch Nederlands woord voor het opnieuw ja zeggen tegen elkaar. Maar dat kan niet de reden zijn waarom we het in Nederland zo weinig doen. Het zal eerder te maken hebben met de nuchtere instelling van ons volk. Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg. Je bent al getrouwd, je hebt al ooit een ceremonie gehad dus waarom zou je dat opnieuw willen doen?

Maar als wij , als trouwambtenaren, de kans krijgen om aan mensen uit te leggen hoe wij zo’n tweede ceremonie doen zijn de reacties altijd heel positief. Dan lijkt het bijna iedereen een geweldig idee om de gasten te verrassen met zo’n onverwacht tweede jawoord. Hoe romantisch om in één mooie speech je levensverhaal te laten vertellen.  Wat een prachtige gelegenheid om je familie en vrienden te laten weten wat zij voor jullie betekenen. Hoe bijzonder ook om hun ontroerende of grappige visie op jullie te horen. Ineens blijkt iedereen toch een stuk minder nuchter.

Voor ongeveer de helft van de jubilerende bruidsparen is de tweede huwelijksceremonie een onverwachte verrassing. De kinderen of vrienden bieden het in dat geval als cadeau aan. De trouwambtenaar krijgt dan de informatie van iedereen die een belangrijke rol in het leven van het bruidspaar heeft gespeeld. Zo werd onlangs een paar dat 40 jaar getrouwd was tussen twee gangen van het diner verrast. De bruidegom kreeg een corsage op, de bruid een mooi trouwboeket. Wat onwennig en onzeker namen zij voor de inmiddels binnengekomen trouwambtenaar plaats. Maar al snel begonnen zij er steeds meer plezier in te krijgen. Zeker toen de 5 kleinkinderen de akten mochten tekenen en zij de plastic trouwringen symbolisch opnieuw om de vingers schoven. De oorspronkelijke trouwdag had door een familieruzie een bitter kantje gehad. Ook aan de onpersoonlijke korte ceremonie hadden ze weinig goede herinneringen. 40 jaar na dato maakte de nieuwe huwelijksceremonie alles goed. Er werd gelachen, er vloeiden tranen. Een mooier cadeau was niet denkbaar geweest.

Een paar dat jaren had geroepen dat zij zo weer ja tegen elkaar zouden zeggen werd door kinderen en vrienden op hun zilveren huwelijksdag uitgedaagd om dat dan maar inderdaad tegenover de door hen geregelde ambtenaar van de burgerlijke stand te doen. Het werd een prachtige ceremonie met mooie emotionele woorden van de 3 kinderen. De trouwambtenaar vertolkte op vlotte vrolijke wijze de humoristische anekdotes van verschillende vrienden en ontroerde met lieve herinneringen van de ouders. Het bruidspaar gaf later toe dat ze dit zelf nooit zouden hebben geregeld ( inderdaad: doe maar gewoon…) maar terug kijkend op hun huwelijksfeest vonden zij de ceremonie de strik om het feest.

Soms is de aanleiding voor een herbevestiging minder vrolijk. Het bruidspaar was nog geen 5 jaar getrouwd toen zij ziek werd en hij troost zocht bij een ander. Zij werd beter, hij had spijt. Ze zetten de schouders onder de relatie en vonden elkaar weer. Hun 7e trouwdag vierden ze met al diegenen die hen gesteund hadden. Ze besloten op het intieme feestje een nieuwe start te maken met een mooie huwelijksceremonie. Ze beloofden elkaar opnieuw trouw te blijven en te steunen in voor- en tegenspoed. Op dat moment zoveel beter wetend wat dat inhield. En ze beloofden iedere 7 jaar een nieuwe huwelijksbelofte te doen. Daar zijn wij van Trouwambtenaarkiezen.nl natuurlijk helemaal voor.

COLUMNS